Lies in IJsland

Blessuð!

Maandag heb ik niet zoveel gedaan: koffer heringericht en eventjes naar het postkantoor geweest om wat gerief naar huis te sturen. Dan ook naar Eymundsson gegaan om mijn schoolboeken terug in te leveren. 

Villa, een vriendin van mijn gastmama, kwam mij en Arna ophalen en dat is echt het soort vrouw dat zich nog altijd als een puber gedraagt: qua kledij, make-up, lach, ... Ze lachte om de vijf tellen met de meest stomzinnige dingen. Raar mens. 

Dinsdag ben ik weer even naar de stad geweest (o.a. bankrekening annuleren) en daarna even naar amma Svava en afi Siggi: ze gingen naar Reykjavik en ik zou ze niet meer zien. Ik zal ze toch wat missen: zijn toch wel de meest vriendelijke mensen die ik hier heb leren kennen. 

‚s Avonds had ik met Katríne afgesproken in Bláa Kannan en naar goede IJslandse gewoonte, kwam ze veel later aan dan het afgesproken tijdstip.  We hebben wat gebabbeld, cadeautjes uitgewisseld (heb chocolaatjes gekregen en zij een kaartje en een sleutelhangertje  ;), gedronken en vooral herinneringen opgehaald van toen ik nieuw was op school. Hoewel we niet veel hebben gedaan samen, beschouw ik ze toch als mijn beste vriendin hier. Later wat ijs gaan eten en rúnta gedaan (cirkel rijden in Katríne haar auto voor fun   en toen ze me thuis afzette, hebben we mekaar een stevige knuffel gegeven en na een koele „We zien mekaar nog wel“, ging ze door. Ik zag nog wel dat ze wat traantjes had en ik eerlijk gezegd ook. Ik zal ze écht missen. 

Woensdag heb ik niet meer zoveel gedaan: mijn koffer weeral heringericht en deze keer blijft hij toe tot ik thuis ben. Hij staat momenteel op ontploffen en ik wil even geen gevecht meer met de ritsen die moeilijk toegaan. 

Amma Inga en afi Svanberg (ouders van de gastpapa) kwamen onverwacht langs en ik heb dus even met die mensen gebabbeld en afscheid genomen. 

Donderdag heb ik niets gedaan, maar vrijdag ben ik uitgenodigd door Þuríður uitgenodigd om bij haar thuis te barbecueën: het was zeer fijn (de dochters van het gezin waren er ook   en toen ze me een boek over Akureyri  en nog enkele andere cadeautjes gaven, kreeg ik het wel een beetje moeilijk…. 

Zaterdagmorgen heeft de mama, na een vrij koel afscheid van de gastpapa (hij lag in bed en zei enkel: “Bless!”…  ;)me afgezet aan de luchthaven van Akureyri (zou namelijk naar Reykjavik vliegen in plaats van vrijdagmorgen de bus te nemen) en ik vertrok rond 8.55u samen met een huilende Matteo richting Reykjavik. Ester, een vrijwilligster, kwam ons ophalen en bracht ons richting AFS-kantoor: de bus stond ons daar op te wachten (Mathieu, Linda van Zwitserland en nog andere AFS’ers waren er ook).  Dan met veel lawaai van Mathieu, Linda en ik vertrekken naar Heiðmörk geweest: een natuurparkje waar alle studenten met of zonder hun ouders bomen zouden planten. Wij drie waren zonder ouders gekomen en hebben 3 miezerige plantjes geplant: Kim, Justin en Paris genaamd. 

Dan nam iedereen afscheid en bij sommigen was het erg emotioneel.  Toen reden we door naar een schooltje in Keflavik, laadden we onze bagage uit en gingen sommigen zwemmen. Ik bleef binnen en liet mensen in mijn boek iets liefs schrijven. Er was een hele molen op gang gezet: “Oh, schrijf eens iets in mijn boek!”. 

Dan gingen we eten en weer in groepjes onze ervaringen bespreken. Er zijn weer veel spelletjes en brieven schrijven geweest, en dan de moeilijkste opdracht van allen: in een cirkel staan en dan van iedereen afscheid nemen (nadat Giorgia C. en Manuela keilieve brieven aan ons hebben voorgelezen).  Ik kon mijn tranen goed bedwingen…tot mijn allerliefste Viola huilend afscheid kwam nemen. Ik begon keiluid mee te huilen en Mathieu ook.  Bleitkousen dat we zijn.

 Na het eten (schapenvlees, natuurlijk   hebben we niet zoveel gedaan: de grootste groep van de AFS-ers (26 van 36) moest om 4.30u vertrekken naar de luchthaven en we zouden toch niet kunnen slapen. Dan af en toe naar buiten gegaan met Mathieu, Viola en Chiara en later op de avond, heb ik schaak gespeeld met Colin. Omdat ik zo moe was, heb ik geluidjes gemaakt bij ieder schaakstuk. Vrij grappig. 

Om 4.30u moesten we weer afscheid nemen en naar de luchthaven gaan. Even paniek, want een van mijn tassen was verdwenen (gelukkig nog teruggevonden: alle souvenirs zaten erin   en nadien maar inchecken. Sommigen hadden probleempjes met hun overgewicht, maar ik ben er met 25 kg en 3 zakken handbagage probleemloos doorgeraakt.  Dan uren lang niets gedaan en rond 7.20u zijn de Italianen en Duitsers vertrokken: geweend dat ik heb!  De Fransen, een Argentijn en de mensen van Hong Kong gingen nadien ook door om 7.40u en toen waren wij (de Belgen behalve Mélanie, de Japanners, Carlos van Venezuela, Manuela van Spanje en Burak van Turkije) aan de beurt. Ik heb mijn hele voorraad tranen leeggeweend: Mathieu en Viola waren mijn beste vrienden en ineens zijn ze weg…  

Op het vliegtuig ben ik weer een halfuur beginnen wenen en toen we in Kopenhagen aankwamen (rond 13u), hadden we nog eventjes tijd om iets te gaan drinken. Ik zou onze papieren inwisselen voor de échte tickets, maar er was niemand aan de balie…  Achteraf zijn we naar de transferzone gegaan, maar de dame wees mij en Lennart door naar de gate. Daar enkele minuten te laat toegekomen en behoorlijk onvriendelijk geholpen door de mensen daar. Helvitis Danskar!  

De vlucht verliep goed (omdat er geen plaats meer was, hebben Lennart en ik de laatste zitjes in Business Class gekregen, hehe   en het eerste wat me opviel toen we over België vlogen, was “Wow! We hebben veel bos!”.  Lennart had wat problemen met zijn bagage en ik ben dus vroeger naar de aankomsthal gegaan: naar mama, papa en de twee broers. Vertrokken om 7.45u in IJsland, aangekomen rond 16.38u in België. 

Dit is tevens het einde van mijn blog. Ik zou veel meer kunnen schrijven over de laatste dagen, maar dit klein verslag is al meer dan genoeg. Nu is het écht voorbij…  

Dankuwel liefste bloglezers (zowel anoniem als bekenden) om me iedere week trouw te volgen.

Dankuwel Lennart en Mélanie om de andere AFS-ers te laten zien hoe gestoord we soms kunnen zijn.

Dankuwel liefste Viola, Mathieu en Matteo: we've had so many memories together and without you guys, I wouldn't have survived my year. Elska ykkar! 

Takk kaerlega fyrir árið, Íslendingar. Ég mun sakna ykkar geggjað mikið og ég kem í smá heimsókn einhvern tíman! 

En vooral dankuwel liefste mama en papa: jullie hebben het aangedurfd om me 10 maanden in de handen van vreemden in IJsland te sturen en zonder jullie steun had ik het waarschijnlijk nooit gedaan. Dan zou ik een belangrijke ervaring in mijn leven gemist hebben, geen nieuwe cultuur en taal hebben geleerd, geen nieuwe vrienden voor het leven leren kennen, ... en daarvoor dikke kussen. Hou enorm veel van jullie! 

Voor de laatste keer: "bless, bless!"

Blessuð!

Maandag ging de familie zwemmen en ik ging even naar de stad: ik wou eens lekker de toerist uithangen nu het nog kon. Harpa heeft me afgezet in het centrum en ik ben eventjes naar de Hallgrimskirkja geweest:  de grote kerk in Reykjavik. Men kan met een lift naar boven gaan, maar ik had eigenlijk geen goesting om dat te doen. 

Nadien wat rondgelopen, afgesproken met Colin (USA) en dan samen naar Carlos (Venezuela) geweest. De jongens gingen naar Samuel (Canada) en ik ging maar mee. Toen zij naar huis gingen, heb ik maar gewacht tot mama en papa me kwamen ophalen. Met zen allen naar Svava’s appartement om op de kinderen te passen, olé! 

Dinsdag met mama, papa, Arna en Sólveig (Auður moest werken in een rusthuis en Einar had geen goesting) naar Selfoss gereden: een stadje ten oosten van Reykjavik. Arna was een trui vergeten in de sporthal tijdens een van haar handbalwedstrijden, dus hadden we twee redenen om naar daar te gaan.  Eerst nog wat snoep en drinken kopen voor onderweg en dan op weg naar een bevriend koppel (dat deze keer geen familie is  ;). Dat koppel woont op een boerderij niet zo gek van Eyjafjallajökull, maar we hebben geen as gezien. Er was een Duits meisje in dat huis om de IJslandse taal te leren. Ik probeerde om wat met haar te praten, maar mijn Duits ging maar tot “Warum bist du bei diesem Familien?” en volgens mij klopt die zin al niet eens! 

Blijkbaar waren er puppies op die boerderij, dus wij naar buiten en ja: 12 schattige puppies! Wij vastpakken en vertroetelen  , maar vooral Sólveig kon er geen genoeg van krijgen: zij wilt dolgraag een hond, maar de papa zegt nee.

Na een tijdje zijn we verder gereden naar Seljalandsfoss: een waterval waar je zelfs achter kan lopen. Heel mooi, maar men moet over rotsen klauteren (tot mijn ongenoegen is er niets om je aan vast te houden  ;), het is glibberig en men kan tamelijk nat worden. Ik ben in het totaal 1 keer uitgegleden en klotsnat geworden. Mooi, maar niet om nog eens te doen. 

Op de terugweg zijn we even gestopt om speciaal brood te kopen: in het stadje (ik geloof dat het Hverjagerði of zoiets heet) bakt men brood op de stoom die vrijkomt van de hete bronnen. Het is echt  superlekker brood! 

In de avond zijn mama, ik, Arna, Sólveig, Auður, Begga en Eyrún naar de cinema geweest: we hebben “The Last Song” met Miley Cyrus. Saaie film, maar het was wel grappig om Arna te zien huilen als een klein kind. 

Daarna Auður mee gaan afzetten bij Begga en Eyrún: ze woont daar heel de vakantie omdat dat het dichtste is bij haar werk in het bejaardenhuis. Het was tevens de laatste keer dat ik Auður zou zien en hoewel we nooit echt close zussen zijn geweest, deed het toch vrij raar om afscheid te nemen.  Later ook van Svava en Harpa afscheid genomen: 3 zussen down, 2 zussen en 1 broer to go!

Woensdag rond 12u vertrokken naar huis: weeral een rit vol met geruzie van de kleinsten, maar met stralend mooi weer. Toen we terug in Akureyri waren, zijn we even naar amma Svava en afi Siggi geweest om van kleren te wisselen voor de AFS-barbecue in een park. Het was leuk, maar echt veel gegeten hebben we niet.  We (Viola, Mathieu en ik. Matteo praat niet echt meer tegen ons) hebben vooral in de zon gelegen en gebabbeld en gelachen. Zoals altijd eigenlijk. 

Donderdag was het de nationale feestdag en gelukkig zat de zon ons ook goed mee! Eerst naar amma en afi geweest om gerief voor wafels af te zetten (we gingen wafels bakken bij hen, omdat zij niet meer zo goed te been zijn   en dan naar het centrum van Akureyri gewandeld. Na een tijdje zoeken tussen de massa vond ik Mathieu en Viola. Er waren optredens (vooral voor kinderen) en we waren al snel op weg naar Brynja: ik wilde dolgraag een ijsje hebben.   Dan met zen drieën een wandeling gemaakt en dan gewacht op Giorgia C. (Italië;): zij was in Akureyri met haar gastfamilie. Het deed deugd om weer een AFS‘er terug te zien en tegen etenstijd ben ik naar amma en afi geweest om wat wafels te eten. Nammie! 

Toen dat gedaan was, zijn we naar een tante en nonkel geweest en ik heb met Einar darts gespeeld. We begonnen met 6 pijltjes en na een halfuur waren er al 5 verdwenen. Heel die tuin afgezocht, maar geen enkel pijltje gevonden. Darts was dus snel afgelopen. 

Mama en papa besloten om een andere tante en nonkel te gaan bezoeken en onderweg een hamburger te eten. Bij die tante en nonkel heb ik me kapot verveeld en tegen 21u ben ik weer naar het centrum geweest en heb ik Giorgia, Viola en Mathieu terug gezien. Eventjes naar Bláa Kannan geweest om op Giorgia M. te wachten en dan met zen allen fijn gebabbeld. 

Rond middernacht kwamen de afstuderende studenten van MA het centrum ingelopen en iedereen heeft een eretunnel gemaakt en geklapt. Dan hebben de studenten wat gezongen en kleine spelletjes gespeeld en dan zijn ze vertrokken. 

Vrijdag heb ik niets gedaan: ik had me voorgenomen om in te pakken, maar het is er uiteindelijk niet van gekomen. 

Zaterdagmorgen heb ik meegedaan aan de Kvennahlaup (“Vrouwenloop”: enkel vrouwen mogen eraan meedoen): de loop om de Vrouwenvereniging te sterken. Betaal 1290 krónur, krijg een T-shirt (knaloranje dit jaar), loop een bepaalde afstand (ik heb met mijn zusje Sólveig 5 km gelopen: 2,5 km heen en dezelfde weg nog eens terug   en bij aankomst krijg je een medaille en flesjes water. Ik vond het superplezant om te doen en heb nadien toch maar besloten om mijn koffer in te pakken: muziek, zon en een goed humeur en na een tijdje, was ik klaar. Nog enkel enkele dingetjes naar huis sturen en ik ben klaar om te vertrekken. 

’s Avonds kreeg ik een stuk vlees op mijn bord: bleek het veulensvlees te zijn.  Ik heb 1 hapje genomen, maar voelde me nadien keischuldig: ik, als amazone en paardenliefhebster, heb deels een onschuldig veulentje opgegeten…. 

Zondag zijn we onderweg naar het zomerhuis even naar het "Kleindingenmuseum" geweest: ene Sverrir Hermasson verzamelde in heel zijn leven alles: sleutels, potloden, munten, servietten, ... Het meest rommelige museum ter wereld.  Dan naar het zomerhuis: een krot van jewelste dat mijn gastouders gingen opkuisen. Ik, Sólveig, Einar en een vriendinnetje van mijn zus (María) hebben wat rondgelopen en geprobeerd om ons wat bezig te houden. Papa heeft ons dan een weg naar beneden getoond waar we de rivier konden zien: langs de rotsen naar beneden. Zo boeiend was de voormiddag eigenlijk niet: het duurde zo lang en er was niets te doen. 

Op de terugweg even bij een ander zomerhuis gestopt om enkele vrienden te bezoeken. Mijn broer en zusje gingen roeien en ik verveelde me weeral kapot.  Het enige leuke aan de dag was dat amma Svava en afi Siggi kwamen eten: dat zijn echt zo’n schatten van mensen!  Hopelijk ga ik ze nog zien voor ik vertrek.

En zo is de laatste week ingezet: 43 weken zijn echt enorm snel voorbij gevlogen. Ik wil heel graag naar huis gaan, maar ga tegelijkertijd ga ik enkele mensen enorm hard missen. 

Bless, bless (voor de laatste keer vanuit IJsland)!

Blessuð!

Maandag ben ik naar Akureyri geweest (had afgesproken met Mathieu om iets te gaan drinken in Bláa Kannan) maar omdat er zoveel toeristen in het café zaten, hebben we besloten om in 1011 (IJslandse variant van een nachtwinkel. Ook vrij duur  ) wat eten en drinken te kopen, naar een parkje te gaan en te picknicken. Leve de zon!  Het was supergezellig: praten, lachen, zonnen, eten, drinken, ... Eigenlijk al een grote aanloop om afscheid te nemen, denk ik. Ik ga Mathieu, Viola en in mindere mate Matteo (hij praat nog amper tegen ons...) enorm hard missen: beste vrienden én geweldige mensen om mee rond te hangen. 

Dinsdag ben ik wéér naar de stad gegaan: Mathieu had een leuke plek gevonden om nog eens te gaan picknicken. Ik droeg een jurkje en laarzen en blijkbaar was dat plekje vanboven op een berg. Ik dus klimmen (nadien ferme blaren op mijn voet!  ) maar inderdaad: vanboven op een berg, met uitzicht over heel Akureyri. Waarom ik vergeten ben om foto‘s te maken, geen idee.  Enfin, we hebben weer muziek beluisterd en vooral veel gebabbeld. Toen Mathieu een spin voelde kruipen, wilde hij weg. Wij dus naar een andere plek zoeken, maar we hebben uiteindelijk een geweldige wandeltocht gemaakt tot we bij een winkeltje/benzinestation kwamen. Daar wat Pepsi gekocht (Mathieu chocomelk, de baby  ) en op de parking gezeten omdat dat de warmste plaats was dat we die dag hebben gevonden.  De muziek die bij de benzinepompen speelde was pure 90‘s en we deden algauw een weddenschap „Wedden dat het volgende liedje van de Backstreet Boys is?“. Ik heb vaak gewonnen, haha. Ondertussen wat jeugdherinneringen bovengehaald („Ken je dat programma nog?“ „Omg, ja! Was mijn lievelingsprogramma toen ik klein was!“)...Dat soort dingen.  We voelden ons zo enorm oud. Tegen 18u ging Mathieu naar huis om te eten en ik heb van hem een gouden sleutelhanger in de vorm van de Eiffeltoren gekregen: ik ben namelijk nog nooit in Parijs geweest. Zo lief van hem! 

Ik besloot om Þuríður, mijn begeleidster, te bezoeken (en vooral: een lift naar huis te versieren  ) maar enkel de dochter Katla was thuis. Daar eventjes mee gebabbeld en dan maar besloten om de gastmama te bellen. Die was tamelijk slechtgezind toen we me kwam ophalen (vraag me niet waarom  ) en bij thuiskomst zijn papa, mijn broertje en enkele vriendjes van hem naar de cinema geweest.

Woensdag heb ik mijn tas klaargemaakt: we zouden vrijdag naar Reykjavik vertrekken voor de proclamatie van mijn oudste zus en we zouden ineens tot woensdag blijven. 

Donderdag niets gedaan: amma Inga en afi Svanberg zijn gekomen om afscheid van me te nemen want ze gingen op reis en zouden me niet meer zien  , en vrijdagmiddag rond 15u vertrokken naar Reykjavik: ik, gastmama, Arna, Sólveig, Auður en Einar (hij moest even op de grond zitten, want er is enkel plaats voor 5 in de auto). Papa ging met de motor. Eerst Auður en haar koffer afgezet bij amma en afi (een vriendin van Auður zou haar naar de luchthaven brengen  ) en dan op weg naar de hoofdstad. Onderweg het nodige geruzie van Einar en Sólveig, maar over het algemeen was het een rustige rit.

Rond 22.30u aangekomen bij mijn zus Svava, Einar daar afgezet (hij wou per se bij zijn neef logeren) en de rest dan naar Didda en Pétur gegaan: een zus van mijn gastmama. Eigenlijk noemt ze Bjarney, maar soit.  Meteen een stuk bessentaart gegeten en kennis gemaakt met Gósi: de moddervette rosse kat des huizes. Garfield in het echt.  Ik mocht in de kamer van Heiðdís slapen: de dochter des huizes die momenteel in de VS werkt als lerares IJslands (een Amerikaans-IJslands gezin wilt hun kinderen IJslands leren) en mijn god: die heeft een supermooie kamer! 

Zaterdag zijn zus Harpa, Sólveig en ik naar het appartement van Svava gegaan om op de kinderen te passen, terwijl Svava naar haar proclamatie ging: ze is officiëel afgestudeerd als psychologe. Toen zij thuiskwam, zijn we naar het feestje van Ingunn geweest: een nicht die ook afgestudeerd was.  Tegen 19u zijn we naar het huis van Didda en Pétur gegaan, waar Svava’s feestje plaatsvond. Hapjes en familieleden a volonté. 

Zondag ben ik met mama, papa, Sólveig, Arna, Auður, Begga (Berglind: een nicht van de mama en een supervriendelijke dame  ) en Begga’s dochter Eyrún naar Þingvellir gegaan: een park waar vroeger het parlement zetelde. Een historisch belangrijke plaats dus voor de IJslanders. Daar wat rondgelopen en ’s avonds naar het appartement van Svava geweest om wat te eten. 

Het is wat later op de site verschenen, maar 5 dagen Reykjavik en een nationale feestdag zijn ertussen gekomen. 

Bless, bless!

Blessuð!

Maandag had mijn klas examen IJslands maar aangezien ik dat niet moest/mocht meedoen, heb ik die dag helemaal niets gedaan.:)

Dinsdag hetzelfde als maandag, maar ik heb nu wel wat geleerd voor examen Frans. Tijdens het eten kreeg ik een SMS van Matteo: of het waar was dat er iemand naar huis gestuurd werd.:/ Ik heb naar een vriend gebeld en die bevestigde: een jongen van Hong Kong ging vrijdag naar huis wegens langer wegblijven van gastfamilie zonder ze in te lichten. Hij was met een vriend weg en bleef normaal gezien bij die vriend slapen, maar hij kwam alleen de volgende avond terug thuis (24u weggeweest dus). Ik begrijp niet waarom ze iemand 3 weken voor het einde naar huis sturen, maar ja: in totaal dus 5 mensen van de groep naar huis gestuurd.:| Toen waren we nog met 36...

Het examen op woensdag ging vrij goed: we mochten een woordenboek én een grammaticaboekje gebruiken (waar alle werkwoordsvervoegingen instonden) en het niveau is sowieso al lager dan bij ons, dus het examen was een eitje.:D

Ik heb nadien mijn kastje leeggemaakt, de sleutel afgegeven en met Auður in de schoolrefter gaan eten voor de laatste keer. Snik.:(

´s Avonds gingen Viola, Mathieu en ik eten in Bautinn: soort van afscheidsetentje. Ik heb een lekkere portie salade gekozen (aan de lijn letten ;)) en nadien hebben we een beetje gelachen met de toeristen die stomme foto‘s nemen van alles. Alles; tot aan het trottoir toe.:P

Donderdag had ik dus zomervakantie en ik heb me wat bezig kunnen houden. Weet wel niet meer met wat, maar ja.:)

Vrijdag ben ik naar de stad geweest om een pakje naar huis te sturen en ik kwam ook ineens Carlos tegen: een AFS‘er uit Venezuela.:) Hij logeerde voor enkele nachten bij een AFS-vrijwilliger en we zijn dan even naar Glerártorg geweest: Mathieu en Viola zijn toen ook gekomen. Naar de kerk geweest en deze keer was hij open zónder dat er een begrafenis aan de gang was :P, ijs gekocht bij Brýnja, dan naar een parkje gegaan en in de zon gelegen. Het weer is de laatste dagen namelijk erg goed: 15 graden (wat vrij warm is naar IJslandse normen ;)) en altijd zonnig. Het was zalig: muziek, zon, gras en vrienden. Meer moet dat niet zijn.:D

In de avond ben ik met Hulda, Margrét, Salóme en twee andere meisjes gaan eten in sushibar Rub23: het was om het einde van de examens te vieren én om eens sushi te eten.:) Het begon al met het feit dat ik een hele klots wasabi heb opgegeten: ik had geen idee wat het was en de anderen ook niet. Men moet weten: wasabi is enorm sterk. Gevolg: heel mijn maag lag overhoop door dat spul en de stukjes sushi zijn me nadien heel slecht bekomen.:( Dus amper gegeten én veel geld kwijt. Ik eet nooit meer sushi.:| Ik heb ook een lief kaartje en 2 kleine cadeautjes gekregen als afscheid. Ooh!:D

Daarna zijn we naar Hulda‘s huis gegaan om „Party & Co“ te spelen en om te pokeren. Ik kan totaal niet pokeren en heb een kleine inleiding gehad. Ik kan nog altijd niet pokeren.:)

Zaterdag zijn we hamburgers gaan eten bij de buren, alleen de gastpapa was niet mee: hij was in Reykjavik om een motor te kopen.:) Ze waren al lang van plan om er een te kopen en tegen de avond kwam hij ineens thuis met een groot blauw ding. Nice. Ik kreeg een berichtje op Facebook van Þórey: of de klas bij haar thuis wou komen tussen 21.30u en 22u om een klein feestje te houden. Ik had geen goesting om te gaan, maar ben uiteindelijk toch gegaan. Gelukkig maar: ik was goed op tijd, maar tegen 23u was er niemand anders gekomen.:| Ik zat dus met Þórey te wachten en we hebben wat Scrabble gespeeld (ik gewonnen.Woohoo! :P). Rond middernacht kwam Hildur eventjes: ze moest nadien naar een verjaardagsfeestje en ze vond het ook niet leuk dat er niemand iets heeft laten weten of ze komen of niet. Arme Þórey: ik had er echt medelijden mee.:( Ásdís kwam rond half 1 en Kati even later ook, en we besloten om eventjes naar de stad te gaan: Dikta en Bloodgroup (twee van IJslands‘ populairste bands ;)) speelden in Sjallinn en iedereen ging er naartoe. Wij gingen naar Kaffi Akureyri en terwijl Ásdís even naar huis moest, bleef ik met Kati in Kaffi Ak. Kati besloot om naar Sjallinn te gaan en te kijken of ze bekend volk zag. „Ik kom terug in 10 minuutjes, echt waar“. Niet dus: ik heb daar 30 minuten gewacht, geen Kati gezien en ben terug naar Kaffi Ak geweest (waar Þórey en Ásdís ook waren).:/ Het was een saai feestje en tegen 3u hebben de ouders van Þórey me thuis afgezet.

Zondag heb ik niets gedaan: in pyjama rondgelopen en filmpjes op de computer gezien.  Het was dat weekend ook "Sjómannahelgi" (Zeemansweekend), maar ik ben er jammer genoeg niet naartoe geweest. Jammer, want in Ólafsfjörður speelde Páll Óskar...:/

Ik weet sinds kort ook mijn examenpunten: 5 voor Sport, 7 voor Toerisme, 8 voor Duits, 8 voor Engels, 9 voor Frans en een "Geslaagd" voor Koor. Nooit geweten dat dat laatste ook een vak was, maar bon: ik ben er dus door voor het derde (een voorlaatste) jaar aan Menntaskólinn á Akureyri!

Waarom ben ik later met dit blogbericht? Simpel: de vorige dagen was ik altijd buiten met vrienden en vandaag (woensdag) is de enige dag dat ik eens thuis ben.

Bless, bless!

Blessuð!

Maandag was het een vrije dag (Pinksteren, geloof ik) en ik heb ook wat voor mijn  examen Duits geleerd dat ik de volgende dag zou hebben.

Dinsdag had ik dan om 9u Duits en hoewel ik amper geleerd had (ik heb „Inglourious Basterds gekeken: er wordt daar veel Duits in gesproken), heb ik een heel goed gevoel over het examen. 

Nadien ben ik met Mathieu naar de stad gewandeld en zoals iedere keer, vroeg Mathieu of de kerk open was (hij is er namelijk nog nooit binnen geweest). Ik duwde tegen de deur en ja: deze keer was hij open! Een kerel kwam naar ons toe en we vroegen of we binnen mochten. „Euh, ja.  Doe maar“. Het viel me al op dat er zoveel zwart hing en dat er een klein podium vooraan stond. Ik liep naar voor en bij het zien van de bloemenkrans voor ene Benedikt, viel ineens mijn frank: er was een begrafenis gepland!  “Mathieu, we moeten weg” “Nee, maar het is hier zo mooi!” “Mathieu, er staat een kist en een bloemenkrans” “Echt?” “Ja.”     We moesten echt ons best doen om zonder lachen naar buiten te gaan. Oh man, wat een afgang!  Die kerel aan de deur moest ons maar gewaarschuwd hebben…

Daarna naar de kapper geweest voor Mathieu: ik moest mee in geval dat de kapster iets vroeg wat hij niet verstond. Ik zat wat saaie IJslandse roddelboekjes te lezen (“Séð og heyrt”: gezien en gehoord) en toen ik naar Mathieu in de spiegel keek, kon ik me niet meer houden van het lachen: hij leek wel Jean d’Arc in die stoel!  Zo’n ongelofelijk kort monnikenkapsel precies. Bij buitenkomst was hij er zelf ook niet tevreden mee (“Ik lijk wel Justin Bieber!” maar soit: haar groeit heel snel weer bij. Dan zijn we naar Subway geweest en heeft hij me geholpen om souvenirs te kopen in Eymundsson en de andere souvenirwinkels. Een groep “grunnskólikinderen” (lagere school) kwam ons vragen stellen ivm holebirechten.  We zeiden dat we IJslands spreken, maar we moesten toch in het Engels antwoorden. Een kerel met een camera blijf ons trouwens filmen terwijl we door de straat wandelden en Mathieu kennende (hij vindt iedereen die langer dan 5 seconden naar hem kijkt een freak   liep hij keisnel een winkel binnen. Zotte Fransman. Hij besloot ineens om een verjaardagskaartje voor Matteo te kopen: die zou namelijk donderdag verjaren. Mathieu koos een Disneykaartje met de kleine zeemeermin op. Achteraf zei Matteo dat hij heel hard heeft gelachen bij het zien van het kaartje.

Enfin, daarna even naar Bláa Kannan geweest en naar Brynja gewandeld….naast de rijbaan. Mathieu wilde per se naar de zee, dus de baan overgestoken en naar de zee gegaan. Dan op de rotsen verder gewandeld en ineens zien we een dode vis liggen met een stuk uit zijn hoofd, daarnaast een onthoofde meeuw en daarnaast stukken brood. Om een of andere manier vonden we dat grappig. 

Ik was de enigste die iets heeft gekocht bij Brynja (aardbeienshake: mmmm!) en dan via een klein steil padje weer naar school gewandeld. Even later is Mathieu met de bus naar huis gegaan en heeft Auður me opgepikt met de auto.

Woensdag heb ik helemaal niets gedaan: niets leren en gewoon kosý (woord dat IJslanders graag gebruiken; van het Engelse “cosy” thuis gezeten. Ik heb mijn sportbroek aangedaan en een slobbertrui aangedaan: meer moest dat niet zijn. 

Donderdag heb ik toch iets geleerd voor Engels: ik heb wat teksten gelezen, maar niets concreet van buiten geleerd.

Vrijdagmorgen ben ik met de gastmama naar Akureyri gegaan: ze mankt al enkele dagen en moest geopereerd worden. Ik heb dan maar enkele uurtjes in een cafeetje iets gedronken, Engels nog wat gelezen en naar het toeristenbureau geweest: wat informatie vragen voor als we met de familie volgende zomer naar IJsland zouden gaan. Ik had pech dat er een stomme Duitser met zijn vrouw aan de balie stond te klagen over het feit dat de Euro een slecht idee was voor de Duitsers. Oke, maar doe dat dan niet in de toeristische dienst. Tss, stomme Duitsers ook.  Ik heb wat boekjes meegekregen, dus we kunnen alles goed plannen. 

Tegen 13u ben ik naar school gegaan om nog wat even te leren en om 14.15u had ik dan mondeling examen. Het begon tamelijk goed, maar nadien heb ik er een zootje van gemaakt: bleek dat ik de verkeerde gedichten aan het bespreken was en ik heb 10 minuten naar mijn blad gestaard zonder te weten wat ik moest zeggen. En dat allemaal met een domme grijns op mijn gezicht…  Hopelijk valt het resultaat goed mee.

Zaterdag  heb ik niets gedaan. Niets geleerd (examen Frans is mijn laatste en vanaf februari tot nu hebben we amper iets geleerd: geen vocabularium en geen grammatica. Örn Þór (de leerkracht; raarste leerkracht die ik ooit heb gehad :D) is namelijk een heel slechte leerkracht… en zal waarschijnlijk pas dinsdag beginnen leren voor het examen woensdag.

’s Avonds was het dé avond voor de IJslanders: Eurovisiesongfestival. Er wordt gezegd dat er dan niemand in IJsland rondrijdt en dat iedereen thuis zit te kijken. En effectief.  We moesten ieder een land kiezen (ik had Griekenland) en als dat land 8 punten kreeg moest je cola drinken, bij 10 punten chips eten en bij 12 punten een vraag beantwoorden van een bordspelletje. Natuurlijk de familieversie van een Eurovosieparty: anderen doen gewoon ad fundums.;) Ik heb blijkbaar de “verstoring” bij Spanje gemist (1 minuutje GSM-oplader gaan halen en ik mis de fun) en voor de rest heb ik heel de uitzending met Mathieu SMS gestuurd: “Oei, die zit er dikker uit in haar kleed!”, “Een push-up is een vereiste om mee te doen zeker?”, … Heel grappig.:D Tijdens de puntenverdeling was men een beetje boos dat IJsland zo weinig punten kreeg van de andere Scandinavische landen, maar het liedje was ook supersaai. Thuis waren ze niet erg blij dat Duitsland won (“Die plast precies een hele tijd in haar broek!” en ook: mijn broertje is in totaal 8 keer boos en huilend weggelopen (vraag me niet waarom: hij is gewoon zo), 5 glazen cola zijn kapotgevallen (wie zet er nu ook een glazen tafeltjes met cola op een matras waar iedereen op loopt, en waar dat tafeltje totaal niet stabiel staat?   en de schaal met chips is op de zetel gevallen. Leuke familieavond, jawel.

Zondag zijn we naar een boerderij van “vrienden” (lees: “familie” geweest om de nieuwe lammetjes te bekijken, maar er was niemand thuis. Dan maar verder gereden en bij een andere boerderij van kennissen gewoon in de schapenstal binnengestapt. Waarom ook niet. ;)En die lammetjes zijn zo schattig! Ik heb er zelfs een vastgepakt (zie foto hieronder) en dat is zo’n schattig ding. Dan bedenken dat we altijd lamsvlees eten…..Nare gedachte.

Nadien zijn we, op aandringen van mijn  broertje die schreeuwend door de auto verklaarde dat hij honger had, een ijsje gaan eten bij Holtsel: een boerderij dat bekend staat voor zijn zelfgemaakt ijs. Dan weer naar huis gegaan en toch een beetje leren. Twee bladzijden gelezen en dat was het. Wat ben ik toch ijverig.

Zoek het lam.

Bless, bless!

Oke, de symbooltjes die ik in de tekst heb gezet werken niet allemaal. Deze site is echt heel raar aan het doen: het is moeilijk om foto's bij een blogbericht te zetten, dus op voorhand mijn excuses.

Blessuð!

Maandagochtend was Viktor (zoontje van mijn zus Svava) jarig, maar hij was erg chagrijnig toen we voor hem zongen. Nu ja.:wink:

Het was de laatste schoolweek voor de examens begonnen. Mijn laatste schoolweek in MA. De tijd vliegt snel.:|

Tijdens de pauze hebben mama en papa me gebeld vanuit Tsjechië gebeld om te zeggen dat ze goed zijn aangekomen. Ik zat toen helaas naast Mathieu en Viola in de polyvalente zaal en Mathieu heeft mij herhaaldelijk doen lachen door „Ga weg“  te zeggen. Ik heb hem onlangs wat Nederlands geleerd en hij denkt dat „Ga weg“ en „Goed zo“ vieze woorden zijn. Oh man, dat was een leuk telefoongesprek.:D Nadien hebben we Viola enkele racespelletjes zien spelen op Internet: ze was ongelofelijk slecht en we hebben nog eens de kans gehad om haar goed uit te lachen. Haha, Vivi 

Dinsdagmorgen kregen we weeral gratis ijs :D(deze keer van de redactie van de schoolkrant: “Muninn” genaamd), de schoolkrantredactie bedankte ook zijn leden en gaf ineens de langverwachte “Muninn” (het boekje) uit: dat komt 2 keer per schooljaar uit en er staan altijd leuke dingen in. Natuurlijk was iedereen meteen aan het lezen geslagen.:wink:

Later was ik bezig op mijn laptop en toen ik het sloot, vielen er een paar schroefjes uit!:( De rechterscharnier van mijn deksel is kapot, de achterkant hangt deels los en mijn scherm staat dus geweldig scheef. Geweldig.:dry: Ik probeerde de computerman op school te bereiken, maar hij was niet aanwezig. Na school naar een computerwinkel gegaan die tevens een Dell hulpcenter is. De man van de reparatiedienst zei dat het moeilijk zou worden omdat ik mijn laptop niet bij hen had gekocht. Ik zei nogal geïrriteerd dat een Dell een Dell is en dat een Dell hulpcenter ieder model moet repareren; of het nu bij hen gekocht is of niet. Daar had hij even niet van terug en kwam even later terug met de mededeling dat ze het konden fixen, maar dan zou mijn laptop wel 2-4 weken weg zijn.:unsure: Ik vroeg een dag bedenktijd, maar bedacht algauw dat ik zou wachten met de reparatie tot ik terug in België ben: dan zou het makkelijker zijn om een Dell technicien aan huis te laten komen. Dus als de computerman op school me niet kan helpen, ga ik dus enkele weken rondlopen met een laptop met een scheef deksel. Gelukkig werkt alles voor de rest nog goed: scherm zelf is niet kapot, ik kan nog typen (zoals u kan merken), Internet werkt nog, … En het ding is gekocht in september 2008, dus meer dan anderhalf jaar oud. Heel raar.:(

Woensdag hadden we de allerlaatste les Toerisme. Oooh!:( Nu ja, ik ben eigenlijk wel blij dat ik dat vak niet meer heb want van 8.15u tot 15.20u aan de computer zitten, dat verveelt heel snel.:wink: We moesten een verslag schrijven over een evenement dat in Akureyri gehouden zou worden (heb ik niet gemaakt :tongue:), een enquête invullen over de les (heb ik ook niet gemaakt. Haha :tongue:) en het beste boekje over Noord-IJsland werd bekendgemaakt: Silvía, Logi en Sveinn hebben een prachtig boekje gemaakt over Húsavik. Proficiat aan de drie!:D Als prijs kregen ze een reis van Akureyri-Reykjavik en terug met de bus: iets wat redelijk duur is trouwens.

Donderdag hebben we bij IJslands appeltaart, chocolade-karamel-droptaart, harðfisk en hákarl (de rotte haai!) mogen eten van de leerkracht. Ik heb de eerste 3 dingen gegeten, maar de haai wou ik écht niet meer eten. Helaas aten enkele klasgenoten voor en achter mij dat wel, en hing er dus een ferme hákarlgeur in de klas.:dry:

Na de les Engels aan Richard (onze leerkracht en klastitularis) gevraagd of hij een foto van ons wilde nemen: het was immers de laatste dag school. Voor resultaat, zie hieronder:

Bjarki, een vierdejaars die in dezelfde klas met Frans zit, vroeg tijdens de pauze of ik een tekstje wilde vertalen van het IJslands naar het Nederlands. En of!:D De leerkracht aardrijkskunde had een Nederlandse tekst over Bjarki zijn klas geschreven en ze wilden hem beantwoorden in het Nederlands. De tekst was niet lang en moeilijk, maar sommige zinnen die ik heb vertaald klonken nogal raar vond ik. Mijn eigen taal klinkt me raar in de oren: deel van de AFS-ervaring!:tongue:

Tijdens de laatste 2 uren van de dag (Duits) werden de derdejaars vroeger weggeroepen: de directeur wilde ons toespreken ivm. de busadagur en de eindejaarsreis (van 31 augustus tot 11 september gaan de derdejaars naar Bodrum in Turkije. Lucky bastards…;). Voor mij maakte het niets uit want ik kan dat allemaal niet meemaken. Jammer genoeg.:unsure:

Vrijdag was het Arna (mijn zus) haar 14e verjaardag. Hoera!:)

‘s Morgens mochten we kiezen of we naar Duits en IJslands wilden komen: “frjáls mæting” betekent dat je niet verplicht bent om te komen. Ik was weer te vroeg op school en ben dan even in het centrum gaan rondwandelen tot het 10u was.

Want dan was het Dimissio: de eindejaars wuiven de leerkrachten en andere persooneelsleden uit en dat gaat traditioneel gepaard met verkleedpartijen.:D Iedere klas had een thema, maar we moesten wachten om die kostuums te zien. De eindejaars zaten in een lokaal boven en wij werden naar buiten geduwd: er stond een heel hindernissenparcours klaar en we moesten een heel lange rij van 2 maken (soort tunnel dus). Dan werden de vierdejaars een per een geblinddoekt en door eerstejaartjes naar buiten gedragen, en moesten wij die eindejaars duwen en koprollen laten doen. Eigenlijk doen wat zij op de busadagar (zie een van eerste blogberichten) doen: lekker gemeen zijn.:wink: De klas van mijn vorige gastzus Anna waren de eersten en man, het was hilarisch!:D Ze werden rondgedraaid, geduwd, moesten door hoepels koprollen, het hindernissenparcours geblinddoekt doen (wel met begeleiding naast hen die zei wat ze moesten doen) en af en toe met water overgoten. Op het einde van dat parcours stond ook een opblaaszwembad met vies water is: zand, modder, takken, afwasmiddel, … erin. Ik heb veel foto’s genomen en krijg er nog meer van Salóme, dus eventjes geduld.:)

Daarna (toen alle klassen van het vierde gepasseerd waren) mochten we gaan eten en om 13u zagen we de kostuums: 4.A (klas van Anna) waren Ninja Turtles, 4.F waren boeddhisten (allemaal in het oranje. Heel raar om te zien), 4.G waren Ghostbusters, 4.I waren Ierse kabouters (beste kostuums vond ik), 4. T waren mensen van Avatar, 4.U waren konijnen, 4. X waren Lottoballen (naar een reclame op TV: daar lopen mensen rond in een kostuum van Lottoballen) en 4. Y waren allemaal Yoda (van Star Wars).:tongue: Iedere klas kwam op het podium en bedankte enkele leerkrachten die zij bijzonder achtten. Dan ging iedereen naar buiten: iedere klas had zijn eigen tractor, ging in de aanhangwagen zitten en met veel lawaai zijn die tractors door de straten van Akureyri gereden. De toeristen konden niet snappen wat er aan de hand was.:D

In de avond gingen we naar een toonmoment van Gunna (eigenlijk noemt ze Guðrún): een nicht van mijn gastpapa en tevens medewerkster in de schoolrefter. Het waren mooie schilderijen maar ook een beetje duur: €600 voor een schilderij van een vogel, goed gevraagd!:ohmy:

Zaterdag heb ik niets gedaan, buiten wat gaan autorijden met Auður en enkele nichtjes. We zijn snoepjes gaan kopen (iedere zaterdag is in IJsland “nammidagur”: -50% op snoep :D). Er zijn vrienden op bezoek gekomen (al moet ik vermelden: al die “vrienden” die ik in die maanden al heb ontmoet, zijn eigenlijk allemaal familieleden! Iedereen in IJsland is precies wel een neef, nicht, tante of nonkel van elkaar: gewoon niet te snappen :wink:) en mijn zus Arna liet gelnagels zetten: zondag had ze namelijk haar plechtige communie. Svava had een strak uurrooster opgesteld ivm. douchen (“Maximum 10 minuten per persoon!” en tegen 10u zondagmorgen moesten we klaar zijn om naar de kerk te gaan.:)

Uiteindelijk waren we tegen half 11 klaar en gingen we naar een kleine maar mooie kerk: Grundarkirkja. Om 11u begon de dienst en de communicanten kwamen binnen. De priester deed me vaag aan Herman De Croo denken :tongue:, maar voor de rest was die dienst oersaai. Hoe langer ik daar zat, hoe meer ik overtuigd was om nooit voor de kerk te trouwen of mijn kinderen laten dopen: de mensen die dan in de kerk zitten vallen dan bijna in slaap!:)

Soit, om half 13 was het dan eindelijk gedaan en moesten we bij het buitengaan alle communicanten “Proficiat” wensen en handen schudden. Ik voelde me precies een robot.

We kwamen thuis en om 15u moesten we naar het eerste communiefeestje van de dag: nichtje Ingibjörg had een chique feestje met heel veel eten. Na een uurtje moesten we door en om 17u was het dan communiefeest van Arna en Adam (een neefje): er kwamen ongeveer 230 gasten en 97% was familie.:dry: Ik heb met enkele gasten gesproken, maar voor de rest heb ik gegeten en me niet veel van de anderen aangetrokken. Het eten was gegrild lamsvlees (in totaal zouden we ongeveer 5 lammetjes hebben opgegeten…:() en het dessert was chocoladetaart, toren van marsepein en een toren van Rice Krispies+chocolade+karamel. Klinkt goed, maar het is een echte caloriebom.:tongue: Ik stond op ontploffen! Mijn zusje Sólveig heeft ook een klein dwarsfluitoptreden gegeven en nadien zijn de meesten vertrokken. Arna heeft dan haar stapel cadeautjes opengemaakt: ze kreeg make-up, kleren, juweeltjes, een designerring, een iPod, … Ferme cadeaus dus.:) Ik was bekaf toen ik thuis kwam: heel de dag op hakken rondgelopen én enorm veel gegeten. Tot nu toe heb ik 5 communiefeestjes meegemaakt, waarvan 2 in 1. Het communieseizoen is hopelijk gedaan, want ik heb geen goesting meer. 

Het was een drukke maar leuke week (Dimissio was écht het leukste dat ik op school heb meegemaakt :D) en nu resten er enkel nog de examens.:dry:

Blessuð!

Deze week is toch wel een van de leukere tot nu toe; vooral maandag en dinsdag waren super.:)

Maandag kregen we van de nieuwe studentenraad (genaamd „Huginn“ gratis ijsjes. Iedereen kreeg dus extra ontbijt en liep tijdens de eerste twee lesuren rond met ijslollies in hun mond.:tongue: Ik had het eerste lesuur mondeling examen Frans over „ma vie à Menntaskólinn á Akureyri“. Het ging goed, maar de leerkracht blijft toch een rare kwiet: „Avez-vous des amis à MA?“ „Oui, ma meilleure amie ici s‘appelle Katríne“ „Ha? C‘est qui, ce Katríne?“ „Euh....Elle est dans ma classe“ „Vraiment?!“. Haha, Katríne kon er niet echt om lachen maar ik wel.

Nadien hadden we middagpauze van 11.15u tot 15.20: de leerkracht Engels was er niet en er waren nog mondelinge examens Frans die afgewerkt moesten worden. Ik ben dan even naar Glerártorg geweest en in Blauwe Koffiepot iets gaan drinken.

Na school ging ik met Andrea (een dochter van een vriendin van mijn gastmama) paardrijden. Eindelijk!:D Het was de eerste keer op zo‘n IJslands paard (dat van mij heette Vaka: „opstaan“ en dat tölten is zo leuk! Wel raar in het begin maar dat went heel snel.:) We hebben een hele tijd op straat gereden, nadien naar een rivier gegaan en via de oever door een klein bosje en enkele weiden gereden. Het was zalig gewoon. Nadien wel ferme zadelpijn, maar wat wil je: het was al bijna een jaar geleden dat ik nog had paardgereden.:wink:

Dinsdag zei men tijdens de ochtendpauze dat de Litlu Ólympíuleikarnir 2010 („Kleine Olympische Spelen van 2010“ buiten op een grasveld plaats zouden vinden. Iedereen meteen naar buiten en ik ben met Kati op het dak gekropen om beter te kunnen zien. We moesten dan eerst over een muurtje van 2m springen maar bon.:tongue: Het was prachtig zonnig weer en we hadden goed zicht. Het ging tussen enkele leerkrachten en de leerlingen van 4U: de wetenschapsklas geloof ik. Er waren echt leuke spelletjes tussen (foto‘s komen) en het hoogtepunt was de handbalmatch tussen de „oude“ Huginn en de „nieuwe“. Enkele leden van iedere team werden geblinddoekt en enkel zij mochten scoren. Er waren hilarische taferelen: de voorzitter van de oude studentenraad, geblinddoekte Axel, stond altijd naar de verkeerde kant gericht en liep zelfs tegen iemand anders op.:D Jammer dat ik mijn camera vergeten was; anders had ik wel een filmpje gemaakt.:unsure: Uiteindelijk was het een overwinning voor de nieuwe Huginn en werd iedereen van school getrakteerd op gratis hotdogs en frisdrank. Ik heb eventjes gewacht (de rij was enorm lang :tongue:) en ben nadien met Þórey gaan aanschuiven. Ásdís vroeg nadien of we mee naar Brýnja wilden gaan voor wat ijs en het zou een schande geweest zijn om niet te gaan tijdens stralend weer. Dus ik, Þórey, Jóhanna en Ásdís ijs gaan kopen: lang geleden dat ik nog Brýnjaijs had gegeten. Nammie!:D

Bij IJslands heb ik een geweldige uitleg gegeven: we moesten ieders een gedicht lezen en de leerkracht vroeg om een bespreking. Mijn gedicht was niet lang maar wel tamelijk ingewikkeld: ik verstond enkel „doodgaan“ en „elfjes“. Mijn analyse was dan ook: „De elfjes.....gaan dood. Euh ja, dat is het dus“.:) Blijkbaar ging het over een man die, vooraleer hij doodgaat, bezoek krijgt van enkele elven. Nu ja, ik zat er toch dicht in de buurt.

Woensdag ging ik na school naar de kapper. Mijn haar werd écht te lang en er mocht wel eens een ferm stuk af. Dus om 16u naar de kapper en knip knip knip.:) De kapster toonde me het resultaat en ik vroeg of er soms meer afkon. „Maar er is al 15 cm af!“ „Dan maken we er gewoon 20 cm van“.:tongue: Ik ben echt tevreden met het resultaat, maar altijd wennen natuurlijk aan een nieuwe coupe.

Donderdag was het een vrije dag en ik heb echt niets gedaan. Wat voor een toets Engels geleerd, dat was alles. In de avond zijn we kip gaan eten bij Sigurlaug en Oddi (vrienden van mijn gastouders) en die hebben zo‘n leuke windhond: Nikki. Leuk beest.

Vrijdag heb ik de laatste les LO geskipt omdat ik mijn Engels te weinig had geleerd de dag ervoor. Maakt niets uit: het waren toch de laatste lessen, dus haha!:D De test ging vrij goed: het was makkelijker dan ik gedacht had.

Na het laatste lesuur moesten Silvía, Kolbrún en ik een spreekbeurt over een IJslandse schrijver voorbereiden. We vonden heel weinig over die schrijver maar we gaan alles proberen om aan de minimumtijd van 10 min te komen.:) Daarna heeft Silvía me nog naar huis gebracht.

Die avond was er ook bekkjarpartý bij Hulda thuis: het begon om 21u maar men ging eerst nog eten om 19.30u (ik kon jammer genoeg niet mee gaan eten :(). Ik was de eerste bij Hulda thuis en heb meegeholpen met alles klaar te zetten. Niet iedereen was op het feestje, maar de meesten toch wel. We hebben een kaart-drankspelletje gespeeld en deze keer vond ik het plezanter omdat ik vrijwel alles verstond. Ik heb wat bier gedronken (en jelly shots ook: Hulda had er massa’s van klaargemaakt maar dat smaakt zo vies in het begin! :tongue:) maar ik was niet echt zat. Petra, Hilma, Logi en Kolbrún daarentegen wel: altijd grappig om zatte klasgenoten te zien.:)

Nadien gingen ze nog naar Kaffi Akureyri (een populaire club) maar ik moest om half 2 naar huis. Pff, zo ver wonen bederft echt alle pret.:(

Zaterdag heb ik weeral nul de botten gedaan: ’s avonds gingen Viola, Mathieu en Matteo denk ik ook naar de cinema en nadien naar Kaffi Akureyri (mijn voorstel trouwens :)), maar mijn gastouders gingen onverwacht weg en ik zat dus alleen thuis zonder enige vorm van vervoer. Auður en Arna waren naar enkele familieleden gegaan met hun zus Harpa (die vrijdagavond met haar neefje Viktor is aangekomen) en mijn ouders waren dus weg. Fijn.:unsure: Toen mijn gastouders thuiskwamen, hadden ze geen goesting om mij naar Akureyri te brengen. Pretbedervers. Nu ik het er toch over heb: ik heb al veel gemist doordat ik zo ver van de stad woon (cinema, feestjes, filmavonden bij iemand thuis, … en een busverbinding gaan ze hier ook nooit hebben: Akureyri en Hrafnagil zijn twee zelfstandige gemeenschappen en ze willen beide geen busverbinding. Stom, ik weet het.:(

Zondag heb ik lekker geluierd. Hmmm.:wink:

We zijn deze week ook met de klas Frans iets gaan drinken na school, maar ik kan me niet herinneren wanneer dat was. Het was trouwens niet zo boeiend: ik ben na een halfuurtje al weggegaan en wat gaan wandelen.

Foto's van mijn nieuwe haarsnit (niet letten op de achtergrond: ik zat in een boekenwinkel):

Bless, bless!

Blessuð!

Maandag kreeg ik van mijn allerliefste Katríne een verjaardagscadeautje.:D Haar kennende was ze het vergeten mee te nemen en toen ik ziek was, had ze natuurlijk geen kans om het te geven. Het is een boek van Yrsa Sigurðardóttir: „De wildernis“. Ik ga mijn best doen om het uit te lezen.:wink: Ég elska þíg, elskan ;*:tongue:

Dinsdag moest ik mondeling examen Duits doen en hoewel de leerstof niet moeilijk was (bespreek een personage van een boek dat we onlangs hadden gelezen), heb ik toch erg hard moeite moeten doen om Duits te praten.:) Acht maanden IJslands tasten mijn talenknobbel serieus aan: ik denk altijd in een andere taal dan hetgeen dat ik spreek. Is het IJslands, dan denk ik in het Nederlands. Is het Duits/Engels/Frans, kan ik enkel in het IJslands denken. Best wel lastig.:dry:

Tijdens de pauze kregen we een boekje waarin stond dat het de volgende dag sportdag ging zijn en ieder jaar moest in een bepaalde kleur naar school komen: het eerste moest in het roze komen, het tweede in het geel, de derdejaars in het wit en de vierdejaars in het zwart. Ik was benieuwd.:)

Woensdag was het dus 2 uurtjes sportdag en dat is toch wel iets anders dan in het KA Brasschaat: hier deden er enkelen mee aan de sporten en de rest van de school zat op de tribune en keek toe.:tongue: Men kon volleybal doen, voetbal, hindernissenparcours tegen de leerkrachten, hockey, ... Het derde is uiteindelijk tweede geworden; de eerstejaars hebben de meeste punten behaald. Damn.:wink:

Donderdag ben ik na school weer met Mathieu naar Bláa Kannan geweest en mijn god: ook al is het soms oersaai, ik zal het toch wel missen.:( We hebben wat gebabbeld, geroddeld, gelachen en ook geslapen.:D Hij wachtte op zijn vorige gastmama: ze wilde weten hoe het met hem gaat. Toen ze kwam, ben ik maar weggegaan: het was tenslotte iets tussen hen.:) Ik heb uiteindelijk tot kwart na 7 moeten wachten tot ik naar huis kon gaan: ik heb dus van half 3 tot kwart na 7 in het kleine Akureyri gezeten....zonder laptop. Verveling troef dus.:unsure:

Vrijdag heb ik niet veel gedaan. Het verjaardagspakje van mijn broer in België is EINDELIJK aangekomen, waarvoor nog eens dankuwel!

Zaterdag zijn we naar een klein toneelhuis geweest waar ik ooit eens naar een toneelvoorstelling van mijn zusje ben gaan kijken: „Dýrin í Hálsaskogi“.:) Het was de laatste voorstelling en dus een barbecue om het af te sluiten. Gratis eten dus.:wink: Na de barbecue was er ook een speciale voorstelling met de acteurs in andere rollen: meer slapstick dan wat anders. I was not amused.:unsure:

Zondag ben ik wat gaan wandelen (het was dan ook prachtig mooi weer :tongue:) en nadien ben ik door Einar en Sólveig op de trampoline geduwd. Ja, sinds kort staat er bij ons een trampoline. Hoezee.:) Die avond ook weer een heerlijke barbecue gegeten en dat was het zowat.:wink:

Voor zij die aftellen: nog 48 dagen (die klok hiernaast is niet echt correct: altijd een dag erbij tellen :wink:) en ik ben weer terug.

Bless, bless!

Blessuð!

Maandagmorgen zat ik rustig op school (ik ben namelijk iedere dag om half 8 op school en zelfs ook op dinsdag; wanneer ik pas om 10u les heb. Papa zet me altijd om half 8 af en dat is écht wel niet plezant meer... :dry:) en ineens komt er heel veel volk binnen die meteen posters beginnen op te hangen. Blijkbaar was het verkiezingscampagne voor de nieuwe studentenraad. Heel de polyvalante hal hing vol, al de gangen, al de klassen, ... Big business dus.

Dinsdag begonnen al die kandidaten met snoep, drank, koekjes, taart, enz... uit te delen. Ik en Viola zijn naar boven gelopen en hebben een heel parours gedaan om zoveel mogelijk gratis dingetjes te bekomen. En ondertussen iedereen maar beloven om op hem/haar te stemmen, haha.

Aangezien ik pas om 10u les had, ben ik eventjes met de bus naar het postkantoor geweest om twee dozen met gerief terug naar België te sturen. Ongeveer 15 kilo, jawel: mijn armen doen er nóg zeer van.

Bij Engels hebben we Richard, onze leerkracht, aan een belofte van hem herinnerd dat we naar Brýnja-ijssalon zouden gaan als het mooi weer zou zijn. Nu, deze keer was het stralend weer naar IJslandse normen en zijn we dus gegaan.  Ik had die dag niet echt zin in een ijsje maar ben toch meegeweest: het was heel tof om te doen. 

Toen ik terug op school kwam, waren de kandidaten voor de studentenverkiezing blijkbaar allemaal een speech aan het houden en heb ik enkel de laatste 3 kunnen horen. Damn.

Woensdag was het verkiezingsdag: van kwart na 8 tot 12u kon iedereen in de school gaan stemmen. Wij waren als eersten omdat we na 10 niet meer op school zouden zijn: we gingen voor Toerisme op een busreis naar Dalvík. Iedereen moest 10 minuutjes gids spelen en via de microfoon vooraan onze uitleg komen doen in het Engels(en op zo’n stoel zitten die met een “Psssssssssst” zacht naar bovengaat). Ik moet zeggen: mijn deel was vrij raar, omdat ik totaal niet wist of het dal waarover ik moest spreken aan mijn linker- of rechterkant was. Maar soit. Op de duur werd het wel heel slaapverwekkend om iedereen zijn toeristische babbel te horen.

Toen we uiteindelijk in Dalvík aankwamen, zijn we naar een klein museum geweest waar allerlei spullen waren van de grootste IJslander ooit: Johann K. Pétursson (2, 205m groot). Best wel leuk om rond te kijken. Daarna zijn we soep gaan eten in het cultureel centrum en daar moesten we per groep (altijd groepswerken in MA, ongeloofelijk!  :ohmy:) een kaart trekken en over het onderwerp praten op de terugweg naar de school. Deze keer mocht men géén IJslands praten, dus hoera voor mij. Ik heb uiteindelijk mogen praten over IJslandse saga’s: iets waar ik nul de botten van weet. Mijn groep heeft me wat dingen toegeroepen want ikzelf zat met die microfoon van “Euh…..”. 

Bij thuiskomst die woensdag voelde ik me nogal slap en ja: de volgende dag was ik ziek. Mijn donderdag en vrijdag waren dus niet spannend en dus niet het vermelden waard.

Vrijdagavond zijn mama en papa naar Ólafsfjörður vertrokken voor een of ander feest (Sólveig en Einar zaten in Reykjavik, Arna bleef bij een vriendin slapen en Auður had iets van de schaatsclub te doen) en ik moest naar mijn contactpersoon Þuríður: heel leuk, maar niet als je ziek bent. Ik heb dan ook het hele weekend geslapen of gelezen.

Zaterdag gingen Þuríður en haar man Björn naar een 1 mei-viering in Akureyri, maar ik ben moeten thuisblijven. Ik zei eerder: “Mig langar að fara heim” (ik wil naar huis gaan), maar zij verstonden “Mig langar að vera heim” (ik wil thuis blijven). Moest ik dus nog altijd op een stomme luchtmatras slapen…  Er was die avond wel een programma over Eurovisiesongfestival op TV: Páll Óskar (ja, hij weer  :wink:) beoordeelde met een jury de liedjes die gespeeld zouden worden. België werd als een van de saaiste liedjes bestempeld: hahaha  :D.

Mama en papa kwamen me zondag tegen de middag ophalen en mijn zondag was voor de rest helemaal niet spannend: nog altijd was ziekjes en veel in mijn bed liggen.

Ik weet het: niet zo boeiend deze week, maar ziek zijn ís niet boeiend.

Bless, bless!

Blessuð!

Maandag was weer een saaie schooldag.

Dinsdag kwam er tijdens de les Engels een Ierse professor spreken over de geschiedenis van Ierland. Die Ier heet Professor Timothy Murphy en hij heeft een gweldig leuk accent. Heel de klas wachtte eigenlijk om dat accent te horen.:) We hebben de hele geschiedenis van Ierland te horen gekregen en bij afloop kon ik wel zeggen dat het een van de leukste lessen Engels ooit was.:wink:

In de avond was het "konukvöld": alle meisjes van MA moesten in hoge hakken naar school komen voor de meidenavond. Er was een optreden van Logi en Snorri, een modeshow, gratis pizza (Ik en Viola kregen een hele doos en we vroegen aan iedereen rond ons of ze pizza wilden, maar niemand reageerde. Gevolg: met zen twee een hele grote pizza opgegeten en bijna ziek geworden :tongue:) en een stripshow. Geen nood: het bleef nog deftig

Woensdag kregen we bij Toerisme de opdracht voor volgende week te horen: we gaan een bustoer maken naar Dalvík, moeten om de beurten een aantal minuten uitleg geven (a la „Good morning ladies and gentlemen. On this side you can see....“) in het Engels en na de middag mogen we hetzelfde doen...in een andere taal als IJslands.:D Woehoe: ik mag dus flæmsku spreken!

Donderdag was het een vrije dag: „sumardagurinn fyrsti“ (eerste dag van de zomer) betekent nationale feestdag en dus geen school.:)

Het was donderdag ook mijn verjaardag!:D Het begon al toen mama, papa, Arna, Sólveig en Einar mijn kamer binnen kwamen en „Gelukkige verjaardag!“ voor me zongen (in het IJslands natuurlijk :wink:). Ik heb van Sólveig en Einar twee kleine papegaaitjes gekregen (gemaakt uit pareltjes), een boek over breien en de DVD van Avatar.:) Daarna zijn we gaan zwemmen en naar een plattelandsbeurs geweest. Probleem was dat we te laat aankwamen en de beurs dus voorbij was. Dan maar een kleine toer door het platteland gemaakt met amma en afi erbij.

Matteo belde me nog om me een gelukkige verjaardag te wensen en vooral om te zeggen dat Mathieu en Viola woensdagavondin het ziekenhuis waren vanwege een auto-accident.:ohmy: Ze hebben gelukkig enkel schrammen en blauwe plekken (net zoals de drie anderen die in de auto zaten), maar de auto is compleet naar de knoppen. Ik was zó blij dat Mathieu en Vivi ongedeerd waren.:)

Thuis nog Avatar gekeken en ik vond het niet zo spectaculair als iedereen beweert. De effecten zijn wel goed, maar het verhaal is flauw.:dry:

Vrijdag weer naar school. 's morgens een heel lieve kaart van Mathieu en Viola gekregen en voor de rest een heel gewone dag gehad.:) Na school naar Glerártorgi geweest om wat wol en andere spullen te kopen en wat in een cafeetje gezeten. Mathieu en Viola kwamen en even later ook Chiara (Italië): ze was in Akureyri omdat haar gastzus een handbalwedstrijd had en het deed heel veel deugd om ze terug te zien. Ik moest helaas vroeg door en heb dus niet lang kunnen praten.

Zaterdag heb ik me kapot verveeld: ik heb wat gebreid en gelezen, naar Akureyri geweest en op de bus toevallig Mathieu tegengekomen. We hebben samen “ingebroken” in Vivi’s huis omdat ze nog sliep en daar naar TV gekeken.:tongue: Vivi werd uiteindelijk wakker en we hebben samen een stuk van Neighbours gezien. Chiara kwam ook en dan hebben we in Viola’s kamer wat op Internet gezeten. We besloten om samen te gaan eten in Bautinn (kiezen uit 4 gerechten voor amper €5 :wink:) en we hebben ons goed geamuseerd. We wilden ook nog een film gaan zien, maar ik moest weer eens vroeger door. Grr, soms is het écht wel ambetant om ver uit de stad te wonen…

Zondag heb ik niets gedaan, buiten naar de schaatsvoorstelling van Sólveig en Auður gaan kijken. Blijkbaar is het schaatsseizoen voorbij en was er een voorstelling van alle groepen: oersaai.:( Nadien pizza gaan bestellen, het thuis opgegeten en dat was dus mijn dag.:)

Wat een spannend leven heb ik toch.

Bless, bless!